Telmo Martin, una gestion para el cambio
Telmo Martín se centra en su nueva etapa como Diputado nacional .23.03.2012.MOV Telmo [...]
Telmo Martin
Telmo Martin Telmo Martín González


No todo son malas noticias

30 de Mayo de 2012

Corren malos tiempos para que las buenas noticias se abran paso. La situación económica es mala, pero también hay datos positivos que no llegan a los titulares porque los mercados y los medios viven al día, sin paciencia para el medio plazo. La sobredosis de pesimismo se alimenta de la caída de la bolsa, la subida de la prima de riesgo y los datos sobre déficits ocultos de administraciones y bancos.

Sin querer restar importancia a la gravedad del momento, creo que también hay datos que apuntan a una mejora de la situación. Cuando la tormenta es más fuerte resulta difícil visualizar la calma, pero el mar suele tranquilizarse después de que el temporal alcanza su mayor intensidad.

Es una buena noticia que, al menos ahora, conozcamos la verdadera dimensión de los problemas. En los últimos meses han aflorado facturas, déficits ocultos, gastos superfluos, despilfarros, infraestructuras inútiles y otras insostenibles. Se han aprobado recortes, difíciles de asumir, pero necesarios. España vivía en una cultura del continuo aumento del gasto público. Como si las administraciones fueran incapaces de hacer lo que a nivel individual, familiar y empresarial llevamos años haciendo: ahorrar. El proceso de repensar nuestro sistema administrativo traerá importantes beneficios. Estamos pasando del estado del bienestar que queremos, a asumir el que PODEMOS PAGAR.

Hay datos que demuestran que la economía española está cambiando. Por ejemplo, los sectores económicos que tendrán más peso en el futuro, lo que los expertos llaman la economía del conocimiento, generan hoy 2 millones de empleos más que hace 15 años. De los 1,7 millones que generaban en 1997 a los 3,8 millones de ahora.

El aumento del 11% de la productividad desde el inicio de la crisis es otra buena señal. Tiene mucho que ver con la reducción de los costes laborales que han bajado un 4% en España frente al crecimiento del 6% en la zona euro.

Pero la mejor noticia son las exportaciones. Siempre fue nuestra debilidad, y aunque seguimos lejos de los países más exportadores, los avances de los últimos años son constantes. En 2009 exportamos por valor de 54.000 M€, en 2011 multiplicamos la cantidad por cuatro, 215.000 M€. La balanza comercial, es decir, la diferencia entre lo que vendemos y compramos fuera, en 2008 suponía un déficit del 10% del PIB. A finales del 2011 el déficit fue del 3,5% del PIB y se espera que este año siga bajando hasta el 2%. El futuro de nuestra economía depende en gran parte de la capacidad de las PYMES de exportar.

En definitiva, el torbellino de cambios, reformas y datos hasta ahora ocultos que están aflorando generan a corto plazo un sinfín de turbulencias y desconfianzas; pero, a la larga, demostrarán su eficacia. La economía española ya demostró su capacidad de recuperación en los ochenta y en los noventa y volverá a hacerlo de nuevo.

etiquetas (General)

Las cuentas de la lechera

13 de Mayo de 2012

La vorágine informativa en la que vivimos deja muy poco espacio a la memoria, de forma que los errores del pasado reciente vuelven a los titulares como si sus responsables nunca se hubieran equivocado. Sorprende que con el nivel de déficit y deuda español todavía haya quien insista en seguir aumentando el gasto público. Y además se atrevan a decir que es la solución frente a la austeridad que, según ellos, nos impone Merkel. Me sorprende porque mi experiencia, que sigue siendo más la de un gestor que la de político, me ha enseñado que cuando las ventas/ingresos bajan, seguir aumentando el gasto conduce a la ruina.

Los mismos políticos que durante 4 años han estado gastando lo que no teníamos, ahora, cuando sólo llevamos unos meses de austeridad, pronostican que así vamos directos a la depresión. Ahora resulta que decir la verdad y no gastar más de lo que tienes nos conduce a la depresión. Incluso hay un presidente de comunidad autónoma que en el debate de investidura ha prometido gobernar con alegría.

Recordemos algunos datos muy ilustrativos para saber de dónde venimos. España cerró el 2007 con un superávit de 28.000 M€ (2,2% PIB). En 2008 el déficit fue de 42.000 M€ (3,8% PIB) y en 2009 se disparó a 120.000 M€ (11,4% PIB). En sólo 2 años nos gastamos 190.000 M€ más de lo previsto y de los cuales 162.000 M€ ni siquiera los teníamos. No es imaginable una familia o un negocio que al finalizar un año tenga 28.000 € de beneficios, un año después pierda 42.000 € y al siguiente su déficit alcance los 120.000 €. Pero cuando se trata de una administración parece que el dinero no tiene dueño y a nadie le duele malgastarlo.

Mientras las administraciones se gastaron 190.000 M€ que no tenían, las familias españolas hacían lo contrario: su tasa de ahorro pasó del 4% (2007) al 25% (2009) de la renta disponible. En resumen, en los 2 primeros años de la crisis las administraciones gastaban como cigarras y sin embargo las familias ahorraban como hormigas.

Con estos datos ¿hay algún político que recomiende seguir endeudándonos y aumentando el déficit? Pues parece que sí. Los mismos que han doblado la deuda pública en los últimos años. Debe ser que les parece poco los 29.000 M€ que pagaremos este año solo de intereses de la deuda. Cantidad con la que se podrían construir 2 AVES como el de Madrid - Galicia.

La crisis financiera del 2007 tiene su origen en una expansión crediticia sin respaldo de ahorro real que se inicia una década antes. Los bajos tipos de interés fomentaron que los bancos dieran créditos sin tener en cuenta si se trataba de proyectos viables.

Una vez que se desata la crisis los países actuaron de dos formas bien distintas. Unos eligieron el camino difícil de compensar la caída de los ingresos con medidas de austeridad y reformas. Otros siguieron endeudándose para mantener e incluso aumentar el nivel de gasto público. Los primeros incrementaron su déficit, pero dentro de unos niveles razonables, mientras los números rojos de los segundos crecían a tal velocidad que ya nadie les prestaba dinero o les pedían unos intereses insostenibles.

Estos días se habla mucho sobre las políticas de estímulo al crecimiento de la UE. Pero no todos los países estamos en la misma situación. Los hay que se han sacrificado, equilibrando sus cuentas y, por tanto, podrán ponerlas en marcha pronto. Y los hay, como España, que antes de poder hacerlo tendrán que cerrar la “hemorragia del déficit” y aprobar reformas que permitan que los estímulos sirvan de algo. De lo contrario ocurrirá como con el Plan E y otras milongas más pensadas para tapar la realidad que para otro fin.

etiquetas (General)

Reformas imprescindibles

30 de Abril de 2012

El gobierno de Rajoy está demostrando que tiene las ideas muy claras. Ha aprobado medidas y reformas que, de haberse tomado antes, como hicieron nuestros socios europeos, ahora la situación económica de España sería muy distinta.

La ley de estabilidad presupuestaria, la reforma financiera, la reforma laboral, la ley de pago a proveedores, duplicar el plazo de devolución del dinero que ayuntamientos y autonomías recibieron de más en 2008/09, la rebaja de los sueldos de directivos de empresas públicas y cajas de ahorro, las medidas para facilitar el pago de la hipoteca y evitar el desahucio, la ley de transparencia y buen gobierno, la aprobación de un presupuesto austero y la racionalización del sistema educativo y sanitario son algunas de las iniciativas aprobadas.

Frente a esta avalancha modernizadora, el PSOE se está comportando como si fuera un partido reaccionario que se opone a cualquier reforma. Precisamente su actitud contraria al cambio mientras gobernaron es causante de que en España la crisis haya alcanzado un nivel superior a otros países europeos. ¿Qué la reforma laboral supone una pérdida de influencia de los sindicatos? Sí, pero son ellos los responsables porque llevan años enrocados, negándose a la modernización del mercado laboral. Al contrario de otros sindicatos europeos que sí han sabido adaptarse al siglo XXI. La reforma laboral establece una indemnización por despido procedente de 20 días por año trabajado, hasta un tope de 12 meses. En Francia la indemnización máxima es de 5 meses, en Alemania 15 días por año trabajado y en Dinamarca 6 meses.

Otras consignas de la izquierda involucionista como “ya no es posible hacer más recortes sin afectar al estado del bienestar” o “la austeridad genera paro” son igualmente cuestionables. Empezando por la última lo que los españoles hemos confirmado en los últimos años es que el aumento INNECESARIO del gasto público no genera empleo. Zapatero lo incrementó en 70.000 M€ (planes E, cheques bebé, etc.) entre 2007 y 2011 y, sin embargo, no evitó la destrucción de más de 3 millones de empleos.

La AUSTERIDAD FUNCIONA porque libera recursos financieros que de otra manera se destinarían a actividades improductivas. Porque crea empleo en lugar de subvencionarlo en actividades económicas sin futuro. Porque evita el aumento de la deuda lo que supone una reducción del gasto financiero y del pago de intereses. Y porque evita la subida de impuestos que siempre frena el consumo y la inversión.

Tampoco es cierto que el cumplimiento del déficit obligue a recortar prestaciones básicas del estado del bienestar, como demuestran los países con mayor nivel de vida en Europa que, casualmente, también son los que mejor cumplen los requisitos de estabilidad financiera. Es el caso de los países escandinavos y de Alemania, donde por cierto están soportando la crisis mejor gracias a las reformas que en su momento aprobó Schröder, un socialdemócrata del que Rubalcaba debería acordarse.

Los políticos que dicen que para cumplir el déficit hay que recortar el estado del bienestar es que en realidad se niegan a reducir el gasto de la estructura propagandística y administrativa (cargos de confianza, subvenciones clientelistas, publicidad, canales autonómicos, etc).

Creo sinceramente que los primeros meses de Rajoy son un ejemplo de buen gobierno y una esperanza de futuro. Por fin estamos en el buen camino, aunque todavía nos quede un largo periodo de sacrificios y de incomprensiones de quienes se oponen a la reforma económica y administrativa que necesita España.

etiquetas (General)

Un placer y un honor

26 de Marzo de 2012

Ha llegado el momento de dejar mis responsabilidades de concejal y jefe de la oposición tal y como anuncié al día siguiente de las elecciones municipales del 2011. A partir de ahora Jacobo Moreira liderará el grupo municipal del PP y estoy seguro que lo hará con el rigor y la dedicación que le caracteriza. Seguiré siendo el presidente del Partido Popular hasta que se celebre el próximo congreso local de Pontevedra.

He sido candidato a la alcaldía de Pontevedra en 2 ocasiones. En 2007 rozamos la mayoría absoluta con el 44,2% de los votos, porcentaje que en unas elecciones autonómicas/nacionales sería suficiente para gobernar, como demuestra la amplia mayoría absoluta de Rajoy con el 44,6% de los votos. En 2011, y pese a que bajamos en número de votos, seguimos siendo el partido más votado con el 40%.

Pero más allá de los resultados electorales, estos 6 años en Pontevedra han sido muy intensos. No es fácil quedarse en la oposición cuando tienes el apoyo del 44% de los pontevedreses. Por eso hemos intentado mantener un equilibrio entre la obligación de fiscalizar al gobierno y el deseo de proponer proyectos innovadores como el bulevar Lérez y el bus eléctrico por citar algunos. Propuestas que Pontevedra tendrá que poner en marcha alguna vez si quiere llegar a ser una ciudad competitiva.

En adelante volcaré todas mis energías en mi trabajo como diputado. Primero colaborando humildemente en las reformas que necesita España. Y una vez iniciada la recuperación económica, gestionando los proyectos y las inversiones que merece Pontevedra. Ha sido un placer y un honor liderar la opción política más votada por los pontevedreses y espero poder corresponderles desde mi nueva responsabilidad como diputado.

etiquetas (General)

Manuel Fraga

16 de Enero de 2012

Unha hora moi difícil. A morte de Manuel Fraga deixa un grande oco no Partido Popular. A súa valía e os méritos políticos manteranse sempre sen dúbida como unha referencia do desenvolvemento democrático en España, non só como construtor da nosa Carta Magna, senón como figura clave dunha Transición que nos permitiu acadar as cotas de liberdades e progreso das que hoxe gozamos. Pero se a súa forte personalidade ficou contundentemente en toda España, fíxoo en especial na súa terra galega, que nunca esquecerá os seus catro frutíferos mandatos como presidente.

O Partido Popular de Pontevedra transmitiu a través dun telegrama o seu pesar á familia do gran político, pero tamén quere dirixilo a través deste blog e da súa páxina web a todos os militantes e simpatizantes que temos compartido a nosa paixón por Galicia baixo as siglas do PP e baixo a súa firme e entregada dirección.

No momento de sobrepoñerse a unha nova tan difícil quizás sexa a propia figura de don Manuel a que nos ensine como facelo. El contribuíu enormemente a sinalar o camiño correcto para o desenvolvemento de Galicia e nós temos a obriga de continuar pola mesma senda.

etiquetas (General)

A Pontevedra esquecida

29 de Diciembre de 2011

Os concelleiros José Manuel Guillán e Pablo Fernández presentaron esta semana un informe para denunciar o estado de abandono no que se atopa A Moureira, un traballo enmarcado no principal cometido da oposición: fiscalizar ao goberno local, tanto cando cumpre coas súas funcións como cando non o fai. O Partido Popular ten contacto diario coa cidadanía porque escoitar as súas inquedanzas e procurar solucións -na medida das posibilidades da oposición- é unha obriga á que, por certo, non vai renunciar xamais.

Neste marco, nos últimos meses o PP foi chamado por veciños de distintos lugares de Pontevedra, persoas interesadas en dar a coñecer as ‘miserias’ de barrios aos que non chegou á afamada reforma urbana do goberno municipal ou que foron esquecidos tras algunha intervención. En  San Antoniño (rúas Casimiro Gómez, Amado Carballo, Xerardo Ãlvarez Limeses, Gonzalo Gallas e Víctor Cervera Mercadillo) hai sinais rotos, beirarrúas desfeitas, contedores rotos e suciedade.

 

foto1
Contedores rotos sobre un paso de peóns

Moitos dos habitantes da Moureira, pola súa banda, transitan cada día por diante do Consistorio ou do Campillo, dous espazos reformados recentemente, e lamentan que o Concello non preste a mesma atención ás zonas que rodean as súas vivendas. Non fai falta alonxarse moito da basílica de Santa María para dar con lugares que nunca espertaron interese nos actuais gobernantes municipais. Na rúa do Ouro, en Domingo Andrade, Xan Guillerme, Xofre de Tenorio e Fonte da Moureira hai ratas, fincas que incumpren de xeito flagrante o bando de ornato, problemas de mobilidade para os peóns e persoas con discapacidade, tubaxes en superficie e mala distribución dos espazos para aparcar. Os concelleiros do Partido Popular atopáronse tamén neste barrio cunha antiga fonte á que, segundo din os veciños, xa teñen caído varios coches por falta de sinalización e de coidado por parte da administración local. As imaxes falan por si mesmas.

 

foto2
Imaxe do descoido do barrio da Moureira
etiquetas (General)

Bo Nadal

24 de Diciembre de 2011

Quero aproveitar, un ano máis, este lugar de encontro de internautas para mandarvos un agarimoso saúdo navideño e desexarvos unhas datas cheas de ledicia ao carón dos vosos familiares e amigos. Este blog é un espazo que mantén firme o espírito co que naceu: manterme preto da cidadanía que se informa a través da Internet.

E a través da Internet anímovos a descansar, a aproveitar cada intre para estar coa vosa familia -eu farei o propio coa miña muller e a miña filla- ou cos seres queridos porque, en definitiva, diso se trata o xogo da vida: de sacar partido aos momentos.

Deséxovos paz, traballo e saúde. Deséxovos, de corazón, unhas festas moi felices.

etiquetas (General)

Unha licenza por comisión

23 de Diciembre de 2011

As comisións de urbanismo son un bo indicativo do dinamismo dunha localidade e achegan pistas sobre as variacións económicas dos meses que están por chegar. A cantidade de asuntos da orde do día das que se celebran en Pontevedra comezou minguar hai xa moito, no marco dunha crise económica global, pero dun tempo a esta parte son reunións practicamente baleiras de contido. O Partido Popular presenza como os concelleiros do BNG e do PSOE asisten como convidados de pedra a comisións como a de onte, na que só entrou a debate unha licenza. Triste balance.

Mentres tanto, o grupo popular está xa afeito a recoller as queixas -cheas de razón- de emprendedores que teñen que esperar meses e anos para abrir os seus negocios. As críticas á lentitude da burocracia na Casa do Concello son unha constante nas reunións que o PP mantén cos empresarios e coas asociacións que os representan.

A baixa do número de solicitudes de licenzas é un cabalo de batalla para o Partido Popular, que esta semana presentou un conxunto de 16 medidas na Comisión de Urbanismo para intentar loitar contra o desemprego dende o Concello porque, aínda que a Administración local non ten competencias en materia de traballo, pode ser definitiva para dinamizar a economía e, polo tanto, aumentar as oportunidades da cidadanía. Iso si, hai que ter ideas e ganas.

Apostouse por unha batería de medidas realistas, encamiñadas a recortar os prazos para tramitar as licenzas e a abaratar os prezos das mesmas. É mellor recadar un pouco menos a non recadar nada, e é mellor reorganizar os períodos de resposta da administración. Un Concello é competitivo cando ofrece a unha empresaria a posibilidade de abrir un negocio en só 24 horas presentando unha declaración responsable, e é máis competitivo se en plena crise baixa o prezo das licenzas para dinamizar a economía (ou iso ou nada). Di Antón Louro que xa se dan todas as facilidades a quen quere ser un emprendedor en Pontevedra. Descoñecemos a que se refire, porque nesta cidade cada día hai máis comercios pechados e quen quere abrir un desespera coa espera.

etiquetas (General)

Pontevedra non se vende

17 de Diciembre de 2011

Nove. É o número de veces que o Partido Popular mantivo contactos directos con responsables da empresa Ence dende 2006. En todos eses encontros houbo un único punto na orde do día: o traslado do complexo instalado en Lourizán dentro da bisbarra.

Feitas públicas as decisións da Xunta de Galicia sobre Elnosa e máis Ence, Pontevedra atopouse esta semana cun comunicado da última destas empresas, que pide aos políticos apoio para seguir onde está despois de 2018, data na que caduca a concesión da Lei de costas. Di tamén que o traslado suporía un custo ao que a firma non podería facer fronte -o esforzo non debería ser un problema se ao longo prazo hai beneficios e potenciación industrial- e utiliza os empregos que xera como un parapeto para perpetuarse alí onde nunca debeu estar.

Ence nunca falou con tanta rotundidade e inflexibilidade ao Partido Popular, en ningún dos encontros cualificou de “inviable” o traslado. A empresa está a xogar coa sensibilidade da cidadanía pontevedresa, porque falar hoxe de destrución de postos de traballo -nada máis lonxe do interese do Partido Popular, que precisamente defende unha opción que garante o emprego e potencie a industria madeireira- é xogar cos sentimentos dos pontevedreses. Equivócanse, porque a estas alturas a meirande parte das persoas quere recuperar a fachada marítima. Pontevedra non está en venda, e co seu comportamento Ence está a demostrar que non lle interesan a cidade nin os postos de traballo. Así de sinxelo.

De feito, Ence incluso viu con bos ollos a proposta presentada no seu día polo PP local. Houbo rexeitamento entre veciños da zona, pero ninguén foi quen de rebater, con papeis, que alí hai as condicións para que Ence quede na nosa bisbarra. A idea do Partido Popular pode gustar máis ou menos, non é a única posibilidade. Pero foi resultado dun traballo rigoroso e constante para que Pontevedra non perda emprego é, a vez, recupere uns dos mellores terreos que se poden adicar ao lecer.

As ideas do Partido Popular están claras, a postura é firme. Tamén a da Xunta de Galicia, que por activa e por pasiva ten deixado ben claro que o complexo non ten futuro en Lourizán máis alá de 2018. Faltan seis anos e haberá que poñer o resto para buscar solucións. A empresa non debe perder máis tempo: tócalle facer os deberes dos que non se encargou ata o de agora. E facelo con respecto a todos os pontevedreses.

etiquetas (General)

Adeus a Elnosa na ría

13 de Diciembre de 2011

6 de xaneiro de 2014. Será o último día de produción de Electroquímica del Noroeste (Elnosa) na súa localización actual. É a demostración de que a Xunta cumpre cos seus compromisos e, ademais, de que o fai coa determinación daquel que cre nas súas decisións.

Elnosa terá que marchar da ría. Anunciouno hoxe en Pontevedra o conselleiro Agustín Hernández. A decisión baséase en que a fábrica non emprega tecnología compatible coa normativa europea de limite de emisións que entrará en vigor en xaneiro dese ano.

A Xunta de Galicia está no bo camiño, fronte á demagoxia de dúas forzas políticas como BNG e PSOE, que en tres mandatos no Concello -doce anos, pouco tempo- non foron quen de facer absolutamente nada para recuperar a fachada da nosa ría, máis alá de manifestarse cada 5 de xuño. Os resultados do seu labor están claros e son os mesmos que cando tiveron responsabilidades no Goberno autonómico: non os hai.

Detrás do anuncio de hoxe hai centos de horas de traballo. Tamén dende o Partido Popular de Pontevedra, onde non se descansou ata chegar aquí. Cómpre lembrar que, mentres uns falan, outros actúan, e foi o PP o partido que no seu día, mesmo na campaña electoral, atreveuse a falar para que o complexo Ence-Elnosa quedase na bisbarra pero fóra de Lourizán.

Pontevedra deu hoxe un paso moi importante para recuperar o contorno da súa ría. É de esperar que os responsables de Elnosa aproveiten a oportunidade que lles brinda a Consellería de Medio Ambiente para buscar, ao longo destes dous anos, unha nova localización.

etiquetas (General)
enlace